Black Box - Eerste aflevering
In deze nieuwe serie van ABC (van de mensen achter House) maakt de kijker kennis met neuroloog Catherine Black. Black wordt gezien als de 'Marco Polo van het brein' door haar werkveld. Catherine krijgt de meest boeiende zaken inzake het brein voor haar kiezen; er is waarschijnlijk niemand die het brein begrijpt als deze dame. Maar, (er is natuurlijk een maar) haar eigen brein? Catherine is bipolair en probeert dit angstvallig geheim te houden voor haar omgeving. Als dit zou uitkomen zou het namelijk haar werkleven en privé-leven ernstig kunnen bedreigen.
En dat terwijl Catherine zich eigenlijk regelmatig eraan wil toegeven. Zo nu en dan slikt zij haar medicatie dan ook niet en ervaart zij een ongelofelijke high, wat ook haar creativiteit soms ten goede komt. Catherine worstelt dan ook met wat nou normaal is, en waarom wordt haar stoornis als niet 'normaal' gezien? Hoe dan ook, Catherine zal een middenweg moeten vinden anders is zij niet alleen een gevaar voor haar omgeving, maar ook zeker voor haarzelf. Black Box gaat dus over een persoon die de problemen van anderen kan oplossen, maar niet haar eigen problemen (in wat televisiecriticus Daniel Fienberg de Vocational Irony Narrative noemt).
Catherine Black wordt gespeeld door Kelly Reilly (Flight, Sherlock Holmes). Reilly is een goede actrice en ook hier is zij zeker niet onverdienstelijk. Het materiaal waar zij mee te maken krijgt is, echter, wat minder. Deze pilot heeft het probleem wat veel pilots (en series) van de grote reguliere zenders (ABC, FOX, NBC, CBS en The CW) in Amerika hebben: er wordt heel erg op veilig gespeeld, het is formulematig en ook heel voorspelbaar. Vaak krijgen de grote zenders het verwijt dat informatie nog 'net niet wordt uitgespeld' en ook Black Box is hier het slachtoffer van. De serie is weinig subtiel en hier en daar worden scènes enorm aangedikt.
Het meest storend is de extreem overheersende score! Bijna elke scène wordt begeleid door jazz en dat stoort énorm. Net alsof de serie (en de hoofdpersoon) in een constante staat van melancholie zit. Wanneer Catherine haar medicatie niet slikt, begint zij ook opeens de dansbewegingen eruit te gooien en verslindt zij praktisch elke man waar zij haar zinnen op heeft gezet. Black Box heeft in de pilot niet door dat je niet altijd muziek nodig hebt om emotie over te brengen en dat overdaad wel degelijk schaadt. Vooral deze scènes laten niks aan de verbeelding over en dat is jammer.
Er zijn elementen waarop voortborduurt kan worden: de relatie met haar vriend en met haar broer's gezin. Ook heeft Vanessa Redgrave een rol als de psychiater van Catherine. Maar ik had beide actrices liever gezien in een betere productie. Niks springt er hier namelijk écht uit of doet je zeggen: 'hier word ik nou echt geprikkeld door'. Ook de houterige dialogen doen Black Box geen goed. Als genieën met persoonlijke problemen je ding is, dan waarom niet House, Lie to Me, Monk of de vele andere shows met dit thema? Black Box is een typisch geval van 'je hebt het elders al gezien en dan ook beter'. Kijk maar gerust naar Claire Danes in Homeland, die ook bipolair is in die serie, trouwens. RTL gaat de serie dit jaar nog uitzenden, dus als eerder genoemde series je aanspreken (House, Monk, Lie to Me) dan is Black Box misschien ook wat voor jouw.
En dat terwijl Catherine zich eigenlijk regelmatig eraan wil toegeven. Zo nu en dan slikt zij haar medicatie dan ook niet en ervaart zij een ongelofelijke high, wat ook haar creativiteit soms ten goede komt. Catherine worstelt dan ook met wat nou normaal is, en waarom wordt haar stoornis als niet 'normaal' gezien? Hoe dan ook, Catherine zal een middenweg moeten vinden anders is zij niet alleen een gevaar voor haar omgeving, maar ook zeker voor haarzelf. Black Box gaat dus over een persoon die de problemen van anderen kan oplossen, maar niet haar eigen problemen (in wat televisiecriticus Daniel Fienberg de Vocational Irony Narrative noemt).
Catherine Black wordt gespeeld door Kelly Reilly (Flight, Sherlock Holmes). Reilly is een goede actrice en ook hier is zij zeker niet onverdienstelijk. Het materiaal waar zij mee te maken krijgt is, echter, wat minder. Deze pilot heeft het probleem wat veel pilots (en series) van de grote reguliere zenders (ABC, FOX, NBC, CBS en The CW) in Amerika hebben: er wordt heel erg op veilig gespeeld, het is formulematig en ook heel voorspelbaar. Vaak krijgen de grote zenders het verwijt dat informatie nog 'net niet wordt uitgespeld' en ook Black Box is hier het slachtoffer van. De serie is weinig subtiel en hier en daar worden scènes enorm aangedikt.
Het meest storend is de extreem overheersende score! Bijna elke scène wordt begeleid door jazz en dat stoort énorm. Net alsof de serie (en de hoofdpersoon) in een constante staat van melancholie zit. Wanneer Catherine haar medicatie niet slikt, begint zij ook opeens de dansbewegingen eruit te gooien en verslindt zij praktisch elke man waar zij haar zinnen op heeft gezet. Black Box heeft in de pilot niet door dat je niet altijd muziek nodig hebt om emotie over te brengen en dat overdaad wel degelijk schaadt. Vooral deze scènes laten niks aan de verbeelding over en dat is jammer.
Er zijn elementen waarop voortborduurt kan worden: de relatie met haar vriend en met haar broer's gezin. Ook heeft Vanessa Redgrave een rol als de psychiater van Catherine. Maar ik had beide actrices liever gezien in een betere productie. Niks springt er hier namelijk écht uit of doet je zeggen: 'hier word ik nou echt geprikkeld door'. Ook de houterige dialogen doen Black Box geen goed. Als genieën met persoonlijke problemen je ding is, dan waarom niet House, Lie to Me, Monk of de vele andere shows met dit thema? Black Box is een typisch geval van 'je hebt het elders al gezien en dan ook beter'. Kijk maar gerust naar Claire Danes in Homeland, die ook bipolair is in die serie, trouwens. RTL gaat de serie dit jaar nog uitzenden, dus als eerder genoemde series je aanspreken (House, Monk, Lie to Me) dan is Black Box misschien ook wat voor jouw.