Leuk?
0
0
Bekijk stemmen
Chasing Shadows - Seizoen 1
Voor het recenseren van deze serie streden twee verschillende beginalinea's om de voorrang. Omdat ik niet kan kiezen, geef ik ze allebei maar.
Het begrip serie wordt soms behoorlijk opgerekt. Van oudsher was een tv-serie een reeks opeenvolgende afleveringen rond dezelfde personen en min of meer gebeurtenissen. Denk aan Bonanza, Coronation Street of Missing. Zo'n serie kon eindeloos lang doorgaan. Ik weet het niet wanneer precies, maar op een gegeven moment begon men zo'n serie onder te verdelen in seizoenen. Ook dat kan eindeloos door blijven gaan, denk aan Bones. Steeds vaker ook vormt een seizoen een afgerond verhaal. Maar de laatste jaren zie ik een trend in omgekeerde richting: in plaats van eindeloos wordt de tv-serie weer korter. Onlangs besprak ik The Bletchley Circle, eerste seizoen, drie afleveringen van een uur. Nu bespreek ik het eerste seizoen van Chasing Shadows: twee verhalen van elk twee afleveringen van 45 minuten. Verdeel ze over twee DVD's en stop ze in een ruime box, en cashen maar.
Hoofdpersonen van politieseries worden steeds buitenissiger. Ik begrijp ook wel dat een kleurloze sukkel niet veel kijkers trekt, maar de series lijken elkaar te willen overtreffen. De kijkcijfers hè. Dus liggen de inspecteurs in scheiding of ze zijn al gescheiden met alle problemen rond de puberkinderen van dien. Alcoholist of net afgekickt, misschien zelf een tikje misdadig, introvert, extravert, jazzliefhebber of vogelkenner. Ze vallen ook niet allemaal op door hun sociale vaardigheden, denk aan Morse of Saga Norèn uit The Bridge. En hebben we alles zo'n beetje gehad dan dient zich nu een brigadier aan die zich een aardig eind in het autistische spectrum bevindt. Ik doel op Sean Stone van de serie Chasing Shadows.
![Chasing Shadows](https://artworks.thetvdb.com/banners/fanart/original/284910-4_t.jpg)
Als het verhaal begint, heeft Stone net een seriemoordenaar opgepakt en hij mag dat dan ook tijdens een persconferentie toelichten. Hij zegt: Als we geen fouten gemaakt hadden, zouden de laatste slachtoffers nog in leven zijn. Dat wordt hem uiteraard niet in dank afgenomen en hij mag het vervolg van zijn carrière op het bureau Missing Persons doorbrengen. Ook daar maakt hij geen vrienden. Als hij ergens binnenkomt, maakt hij zich niet druk over sociale plichtplegingen, maar valt pats met de deur in huis. Na afloop draait hij zich om en loopt weg. Als hem gevraagd wordt of hij enig idee heeft wat ouders van een mogelijk moordslachtoffer voelen, zegt hij: "Nee." Zo'n man dus. Je vraagt je af hoe hij brigadier van politie heeft kunnen worden. Dat zal dan met zijn andere vaardigheden te maken hebben, want hij is een kei in het verzamelen van gegevens en verbanden zien.
De baas van het bureau Missing Persons is Ruth Hattersley, een gescheiden vrouw met een moeder in huis en een zoon die geïnteresseerd is in seriemoordenaars. Ze is een warme zeer sociaalvoelende vrouw. Contrast dus. Als ze met Stone op pad gaat, moet ze achter hem aan rijden, want Stone veelt niemand in zijn auto. Maar gaandeweg ziet ze zijn kwaliteiten en vindt ze de gebruiksaanwijzing. En zo wordt het een mooi koppel, dat in het eerste verhaal een vermist meisje moet vinden met als enige aanwijzing dat het meisje participeerde in een digitale zelfmoordclub. Het tweede verhaal betreft de verdwenen advocaat Steve Eli, wiens zoon zich zorgen maakt. Maar is die zoon zelf wel helemaal zuiver op de graat?
Chasing Shadows is in 2014 gemaakt in opdracht van ITV en de serie is inmiddels zowel op de Nederlandse als de Vlaamse tv geweest. De regie is van Christopher Menaul (eerste verhaal) en Jim O'Hanlon (tweede verhaal). De bedenker en schrijver is Rob Williams. Ik heb me er niet bij verveeld. Dat komt mede door de uitstekende acteurs. Reese Shearsmith, Psychoville, speelt Sean Stone zo dat je er bijna in begint te geloven. Hij is druk, kordaat, ongeduldig en soms aandoenlijk. Alex Kingston, ER, geeft hem goed partij. In een wat mindere serie zouden ze ook nog een paar worden, maar Ruth Hattersley houdt het liever periodiek bij het bed van DCI Carl Pryor (Noel Clarke). De twee verhalen zijn spannend en hebben vaart. Ik denk dat we nog wel meer zullen horen van Sean Stone.
Volg Chasing ShadowsHet begrip serie wordt soms behoorlijk opgerekt. Van oudsher was een tv-serie een reeks opeenvolgende afleveringen rond dezelfde personen en min of meer gebeurtenissen. Denk aan Bonanza, Coronation Street of Missing. Zo'n serie kon eindeloos lang doorgaan. Ik weet het niet wanneer precies, maar op een gegeven moment begon men zo'n serie onder te verdelen in seizoenen. Ook dat kan eindeloos door blijven gaan, denk aan Bones. Steeds vaker ook vormt een seizoen een afgerond verhaal. Maar de laatste jaren zie ik een trend in omgekeerde richting: in plaats van eindeloos wordt de tv-serie weer korter. Onlangs besprak ik The Bletchley Circle, eerste seizoen, drie afleveringen van een uur. Nu bespreek ik het eerste seizoen van Chasing Shadows: twee verhalen van elk twee afleveringen van 45 minuten. Verdeel ze over twee DVD's en stop ze in een ruime box, en cashen maar.
Hoofdpersonen van politieseries worden steeds buitenissiger. Ik begrijp ook wel dat een kleurloze sukkel niet veel kijkers trekt, maar de series lijken elkaar te willen overtreffen. De kijkcijfers hè. Dus liggen de inspecteurs in scheiding of ze zijn al gescheiden met alle problemen rond de puberkinderen van dien. Alcoholist of net afgekickt, misschien zelf een tikje misdadig, introvert, extravert, jazzliefhebber of vogelkenner. Ze vallen ook niet allemaal op door hun sociale vaardigheden, denk aan Morse of Saga Norèn uit The Bridge. En hebben we alles zo'n beetje gehad dan dient zich nu een brigadier aan die zich een aardig eind in het autistische spectrum bevindt. Ik doel op Sean Stone van de serie Chasing Shadows.
![Chasing Shadows](https://artworks.thetvdb.com/banners/fanart/original/284910-4_t.jpg)
© ITV
Als het verhaal begint, heeft Stone net een seriemoordenaar opgepakt en hij mag dat dan ook tijdens een persconferentie toelichten. Hij zegt: Als we geen fouten gemaakt hadden, zouden de laatste slachtoffers nog in leven zijn. Dat wordt hem uiteraard niet in dank afgenomen en hij mag het vervolg van zijn carrière op het bureau Missing Persons doorbrengen. Ook daar maakt hij geen vrienden. Als hij ergens binnenkomt, maakt hij zich niet druk over sociale plichtplegingen, maar valt pats met de deur in huis. Na afloop draait hij zich om en loopt weg. Als hem gevraagd wordt of hij enig idee heeft wat ouders van een mogelijk moordslachtoffer voelen, zegt hij: "Nee." Zo'n man dus. Je vraagt je af hoe hij brigadier van politie heeft kunnen worden. Dat zal dan met zijn andere vaardigheden te maken hebben, want hij is een kei in het verzamelen van gegevens en verbanden zien.
De baas van het bureau Missing Persons is Ruth Hattersley, een gescheiden vrouw met een moeder in huis en een zoon die geïnteresseerd is in seriemoordenaars. Ze is een warme zeer sociaalvoelende vrouw. Contrast dus. Als ze met Stone op pad gaat, moet ze achter hem aan rijden, want Stone veelt niemand in zijn auto. Maar gaandeweg ziet ze zijn kwaliteiten en vindt ze de gebruiksaanwijzing. En zo wordt het een mooi koppel, dat in het eerste verhaal een vermist meisje moet vinden met als enige aanwijzing dat het meisje participeerde in een digitale zelfmoordclub. Het tweede verhaal betreft de verdwenen advocaat Steve Eli, wiens zoon zich zorgen maakt. Maar is die zoon zelf wel helemaal zuiver op de graat?
Chasing Shadows is in 2014 gemaakt in opdracht van ITV en de serie is inmiddels zowel op de Nederlandse als de Vlaamse tv geweest. De regie is van Christopher Menaul (eerste verhaal) en Jim O'Hanlon (tweede verhaal). De bedenker en schrijver is Rob Williams. Ik heb me er niet bij verveeld. Dat komt mede door de uitstekende acteurs. Reese Shearsmith, Psychoville, speelt Sean Stone zo dat je er bijna in begint te geloven. Hij is druk, kordaat, ongeduldig en soms aandoenlijk. Alex Kingston, ER, geeft hem goed partij. In een wat mindere serie zouden ze ook nog een paar worden, maar Ruth Hattersley houdt het liever periodiek bij het bed van DCI Carl Pryor (Noel Clarke). De twee verhalen zijn spannend en hebben vaart. Ik denk dat we nog wel meer zullen horen van Sean Stone.
Reacties (0)