7.5
Peter Rotthier geeft "De Infiltrant - Seizoen 1" een 7.5.
Geschreven door Peter Rotthier op 22 april 2018.
Leuk?
0
0
Bekijk stemmen
De Infiltrant - Seizoen 1
De Infiltrant is een a-typische misdaadreeks waarin een zekere Danny Desmedt (Geert van Rampelberg, Code 37), gedwongen wordt om te infiltreren bij een drugsbaron. Marc Potvin (Peter Van den Begin, Hollands Hoop), directeur bij de federale politie, schotelt hem voor dat hij op die manier zelf een gevangenisstraf kan ontlopen want Danny is een notoire oplichter die op dat moment zijn zinnen heeft gezet op drugsbaron Freddy Bernaerts (Dirk Roodhoofdt, Clan). Daar hij al een voetje binnen heeft bij de man, is hij ook de geknipte persoon om te infiltreren.
![De Infiltrant](https://artworks.thetvdb.com/banners/fanart/original/341842-2_t.jpg)
Door zijn mooie praatjes weet Danny zich al vlug populair te maken bij Freddy en stuurt hij hem de richting uit van een nieuwe drugsdeal. Freddy’s kompanen zitten echter in de Spaanse gevangenis na een mislukte drugssmokkel zodat Danny vrij spel heeft om Freddy te bewerken.
Natuurlijk lopen niet alle plannen zoals ze zouden moeten. Spelingen van het lot zorgen ervoor dat Danny geregeld in nauwe schoentjes komt te zitten en ter nauwer nood zijn vel kan redden. Zeker wanneer Lars (Wouter Hendrickx, Cordon) , één van de kompanen van Freddy, vrijgelaten wordt, krijgt Danny het moeilijk om Freddy in de juiste richting te duwen.
Naast zijn problemen om Freddy te bespelen krijgt hij ook nog te maken met zijn moeder (Reinhilde Decleir, Beau Séjour) die bij hem komt inwonen. Danny heeft een oogje op zijn contactpersoon bij de politie, Karen Hofman (Natalie Broods, Tabula Rasa), en ook dat zorgt voor heel wat problematiek in zijn leven want Karen komt zo ook voor bepaalde keuzes in haar leven te staan.
De Infiltrant is een hilarische misdaadreeks geworden waarin de ‘op waar gebeurde feiten’ gebaseerde gebeurtenissen flink aangedikt lijken te zijn. Een man is daar voor verantwoordelijk en dat is Kris Daels die het boek schreef waarin een hoofdstuk als leidraad voor deze reeks werd gebruikt. Daels was in zijn verleden een undercover agent die zijn avonturen in boekvorm gegoten heeft. Hij alleen weet waar hij zijn verhalen heeft aangedikt en waar hij bij de oorspronkelijke gebeurtenissen is gebleven.
Als je naar De Infiltrant kijkt, heb je daar echter geen boodschap aan want de manier waarop deze reeks in beeld is gebracht is al amusant door middel van de hoofdstukken waarin het hele verhaal is opgedeeld. Die titels alleen al zijn een prachtige vondst om dit verhaal in beeld te brengen.
Die humoristische benadering zorgt echter ook voor controverse want infiltreren in de misdaadsector lijkt ons niet direct iets om mee te lachen zodat, als je afgaat op het feit dat de basis van de reeks echt gebeurd is, die humoristische noot geregeld overdreven is. Toch zorgt De Infiltrant hiermee wel voor verfrissing in het genre en voor een paar uurtjes lekker ontspannen televisiekijken.
![De Infiltrant](https://artworks.thetvdb.com/banners/fanart/original/341842-2_t.jpg)
© VTM
Door zijn mooie praatjes weet Danny zich al vlug populair te maken bij Freddy en stuurt hij hem de richting uit van een nieuwe drugsdeal. Freddy’s kompanen zitten echter in de Spaanse gevangenis na een mislukte drugssmokkel zodat Danny vrij spel heeft om Freddy te bewerken.
Natuurlijk lopen niet alle plannen zoals ze zouden moeten. Spelingen van het lot zorgen ervoor dat Danny geregeld in nauwe schoentjes komt te zitten en ter nauwer nood zijn vel kan redden. Zeker wanneer Lars (Wouter Hendrickx, Cordon) , één van de kompanen van Freddy, vrijgelaten wordt, krijgt Danny het moeilijk om Freddy in de juiste richting te duwen.
Naast zijn problemen om Freddy te bespelen krijgt hij ook nog te maken met zijn moeder (Reinhilde Decleir, Beau Séjour) die bij hem komt inwonen. Danny heeft een oogje op zijn contactpersoon bij de politie, Karen Hofman (Natalie Broods, Tabula Rasa), en ook dat zorgt voor heel wat problematiek in zijn leven want Karen komt zo ook voor bepaalde keuzes in haar leven te staan.
De Infiltrant is een hilarische misdaadreeks geworden waarin de ‘op waar gebeurde feiten’ gebaseerde gebeurtenissen flink aangedikt lijken te zijn. Een man is daar voor verantwoordelijk en dat is Kris Daels die het boek schreef waarin een hoofdstuk als leidraad voor deze reeks werd gebruikt. Daels was in zijn verleden een undercover agent die zijn avonturen in boekvorm gegoten heeft. Hij alleen weet waar hij zijn verhalen heeft aangedikt en waar hij bij de oorspronkelijke gebeurtenissen is gebleven.
Spelingen van het lot zorgen ervoor dat Danny geregeld in nauwe schoentjes komt te zitten en ter nauwer nood zijn vel kan redden.
Als je naar De Infiltrant kijkt, heb je daar echter geen boodschap aan want de manier waarop deze reeks in beeld is gebracht is al amusant door middel van de hoofdstukken waarin het hele verhaal is opgedeeld. Die titels alleen al zijn een prachtige vondst om dit verhaal in beeld te brengen.
Die humoristische benadering zorgt echter ook voor controverse want infiltreren in de misdaadsector lijkt ons niet direct iets om mee te lachen zodat, als je afgaat op het feit dat de basis van de reeks echt gebeurd is, die humoristische noot geregeld overdreven is. Toch zorgt De Infiltrant hiermee wel voor verfrissing in het genre en voor een paar uurtjes lekker ontspannen televisiekijken.
Over de auteur, Peter Rotthier
![avatar Peter Rotthier](https://cdn.myseries.tv/img/avatars/105482-avatar.jpg)
Peter Rotthier is begin jaren negentig in de muziekjournalistiek gerold. Bijna twintig jaar lang was hij hoofdredacteur van een Vlaams rock/metal tijdschrift dat naast muziek ook oog had voor randverschijnselen als games, films, series en strips. In de meer dan vijftig jaar dat hij al op deze aardbol loopt heeft hij al heel wat series de revue zien passeren. Alle genres kunnen zijn interesse wekken en krijgen enkele afleveringen om zich te bewijzen. Zijn favorieten van de voorbije jaren waren onder andere Braquo, Black Sails, Games Of Thrones, The Leftovers, Mafiosa, The Brink en Hell On Wheels, om er maar een paar te noemen.
Meer recensies van Peter Rotthier
Reacties (0)