Elementary - Seizoen 2 (Eerste deel)
‘Deze bij is zijn eigen soort. Dit betekent dat het niet in staat zou moeten zijn om zich met andere bijen voort te planten. En toch is de natuur oneindig sluw.’
- ‘De bij kreeg anderen zwanger?’
‘Jazeker. En dat betekent dat het nageslacht gekwalificeerd moet worden als een compleet nieuwe soort.’
Dit is de laatste conversatie van het eerste seizoen van de Amerikaanse serie Elementary, tussen Sherlock Holmes en Joan Watson. De serie is een nieuwe kijk op de Sherlock Holmes boeken van Sir Arthur Conan Doyle, waar de laatste jaren al veel verfilmingen van gemaakt zijn. Het laat zien dat dit karakter echt nog niet uit de tijd is, en dat is waarom ook Amerika zich waagt aan een adaptatie van ’s werelds nieuwste detective. In het eerste seizoen werd al duidelijk gemaakt dat een aantal dingen helemaal omgedraaid werden (de grotere rol van vrouwen bijvoorbeeld), en wanneer die conversatie van zonet bekeken wordt vanuit het standpunt van de serie, wordt in ieder geval duidelijk dat de makers van de serie zich zelfverzekerd genoeg voelen om zichzelf te beschouwen als een compleet nieuwe soort. De lat wordt dus hoog gelegd, maar zal het mogelijk zijn om deze mix van oud en nieuw, en van Brits en Amerikaans nog een seizoen lang lekker te houden?
Om seizoen twee te kunnen begrijpen, moeten we toch eerst even terug naar het eerste seizoen. Sherlock Holmes (Jonny Lee Miller, Eli Stone) en Joan Watson (Lucy Liu, Ally McBeal) hebben hun aartsvijand Moriarty (Natalie Dormer, The Tudors) in de val gelokt, waardoor ze door de FBI is opgepakt. Ze, inderdaad, want het blijkt dat Moriarty één en dezelfde persoon is als de liefde van Sherlocks leven, Irene Adler. Seizoen twee gaat verder waar het vorige seizoen ons achterliet: Moriarty zit achter tralies en Holmes en Watson gaan door met hun missie om New York misdaadvrij te maken. Helaas voor Sherlock en Watson, maar goed voor het publiek, is dit niet simpel. Zo moeten ze voor een zaak terug naar Holmes’ stad Londen om daar een oud-collega te beschermen. Ook worden we voorgesteld aan Sherlocks broer Mycroft (heerlijk gluiperig gespeeld door Rhys Ifans, Neverland) met wie hij nooit op heeft kunnen schieten. Dit uitstapje naar de hoofdstad van Engeland doet de serie zeker goed, want het laat zien hoe Sherlock daar leefde. Het blijkt dus dat hij ongemerkt toch heel veel veranderd is, iets wat de serie keer op keer duidelijk wil maken.
De serie plaats het accent wel heel veel op hoeveel Holmes verandert; in seizoen één was hij een junkie met totaal geen respect voor zijn medemens, en in seizoen twee heeft hij vrienden gemaakt en wordt hij zelfs een sponsor voor een andere verslaafde. Het duidelijkst wordt dit wanneer een collega, Detective Bell (Jon Michael Hill) wordt neergeschoten en Holmes zelf niet eens weet waarom hij zich niet lekker voelt. Soms wordt het iets te veel aangezet, wat doet vermoeden dat de makers van de serie een beter persoon van Holmes willen maken dan hij eigenlijk is. Dit laat zien dat de Sherlock Holmes die we in deze serie zien een nieuw persoon is, eentje die beter past in het hedendaagse Amerika.
De serie is dus duidelijk minder trouw aan de originele boeken dan andere adaptaties. De titel van de serie, Elementary, is gebaseerd op een van de beroemdste uitspraken van de detective. Op de televisie, want in de boeken heeft hij het nooit gezegd. De serie lijkt dus meer gebaseerd te zijn op film- en tv-adaptaties dan de originele boeken. Het grootste verschil is dat zowel Watson als Moriarty vrouwen zijn, wat een sterk feministische kijk is op de door mannen gedomineerde wereld van de originele Holmes. Ook is het natuurlijk zo dat de zaken zich in New York afspelen, en hier hebben de makers zeker goed op ingespeeld. Er wordt namelijk door het seizoen gehint dat verscheidene ‘echte’ detectives het niet eens zijn met de tactieken van Holmes, die het niet altijd even nauw neemt met de wet. In de beste aflevering van dit seizoen vertellen meerdere personages hoe een detective is neergeschoten, en zo worden precies de verschillen tussen Holmes, Watson en de rest getoond, en ook laat de serie zo zien hoe Holmes altijd op steun kan rekenen. Hopelijk komen er meer van dit soort afleveringen, want het wordt soms wel saai om de ene na de andere zaak opgelost zien te worden. Het is goed om te zien dat de makers van de serie dit ook doorhebben en oplossingen hiervoor zoeken.
Helaas is een van deze oplossingen zelfs na anderhalf seizoen al redelijk voorspelbaar: Moriarty. In seizoen één ging de season-break over Sherlocks aartsrivaal, en ook nu was dit weer het geval, zonder enige aanleiding. De aflevering was helaas ook niet zo sterk, want het einde viel te verwachten. Het is dus niet de cliffhanger die het had kunnen zijn, en dat is erg jammer. Ook is de chemie tussen Sherlock en Moriarty minder sterk dan die tussen Sherlock en Joan (hoewel hier natuurlijk geen romantische liefde achter schuilt), wat het niet echt geloofwaardig maakt.
Toch, ondanks deze laatste aflevering van de eerste helft van seizoen twee, blijft Elementary een onderhoudende serie die leuke, nieuwe inzichten geeft in het aloude personage van Sherlock Holmes. Het is goed gespeeld - vooral Miller zit sterk in zijn rol, en ook Lucy Liu komt los –, en de verhaallijnen zitten over het algemeen goed in elkaar. Er zijn hier en daar nog wat zwakkere puntjes, maar hopelijk weten de makers deze te vermijden, zodat de serie zich echt kan onderscheiden van de rest.
Trouwens, hoe het gesprek aan het eind van het vorige seizoen afliep, over de nieuwe soort bijen?
‘Als je wilt kan ik je ophalen wanneer ze allemaal geboren zijn.’
- ‘Nee, het is goed zo. Ik blijf wel kijken.’
En dat is precies wat wij ook doen. Hopelijk zullen er nog veel afleveringen komen en zal deze serie bewijzen dat het echt een nieuw soort Sherlock Holmes is.
- ‘De bij kreeg anderen zwanger?’
‘Jazeker. En dat betekent dat het nageslacht gekwalificeerd moet worden als een compleet nieuwe soort.’
Dit is de laatste conversatie van het eerste seizoen van de Amerikaanse serie Elementary, tussen Sherlock Holmes en Joan Watson. De serie is een nieuwe kijk op de Sherlock Holmes boeken van Sir Arthur Conan Doyle, waar de laatste jaren al veel verfilmingen van gemaakt zijn. Het laat zien dat dit karakter echt nog niet uit de tijd is, en dat is waarom ook Amerika zich waagt aan een adaptatie van ’s werelds nieuwste detective. In het eerste seizoen werd al duidelijk gemaakt dat een aantal dingen helemaal omgedraaid werden (de grotere rol van vrouwen bijvoorbeeld), en wanneer die conversatie van zonet bekeken wordt vanuit het standpunt van de serie, wordt in ieder geval duidelijk dat de makers van de serie zich zelfverzekerd genoeg voelen om zichzelf te beschouwen als een compleet nieuwe soort. De lat wordt dus hoog gelegd, maar zal het mogelijk zijn om deze mix van oud en nieuw, en van Brits en Amerikaans nog een seizoen lang lekker te houden?
Om seizoen twee te kunnen begrijpen, moeten we toch eerst even terug naar het eerste seizoen. Sherlock Holmes (Jonny Lee Miller, Eli Stone) en Joan Watson (Lucy Liu, Ally McBeal) hebben hun aartsvijand Moriarty (Natalie Dormer, The Tudors) in de val gelokt, waardoor ze door de FBI is opgepakt. Ze, inderdaad, want het blijkt dat Moriarty één en dezelfde persoon is als de liefde van Sherlocks leven, Irene Adler. Seizoen twee gaat verder waar het vorige seizoen ons achterliet: Moriarty zit achter tralies en Holmes en Watson gaan door met hun missie om New York misdaadvrij te maken. Helaas voor Sherlock en Watson, maar goed voor het publiek, is dit niet simpel. Zo moeten ze voor een zaak terug naar Holmes’ stad Londen om daar een oud-collega te beschermen. Ook worden we voorgesteld aan Sherlocks broer Mycroft (heerlijk gluiperig gespeeld door Rhys Ifans, Neverland) met wie hij nooit op heeft kunnen schieten. Dit uitstapje naar de hoofdstad van Engeland doet de serie zeker goed, want het laat zien hoe Sherlock daar leefde. Het blijkt dus dat hij ongemerkt toch heel veel veranderd is, iets wat de serie keer op keer duidelijk wil maken.
De serie plaats het accent wel heel veel op hoeveel Holmes verandert; in seizoen één was hij een junkie met totaal geen respect voor zijn medemens, en in seizoen twee heeft hij vrienden gemaakt en wordt hij zelfs een sponsor voor een andere verslaafde. Het duidelijkst wordt dit wanneer een collega, Detective Bell (Jon Michael Hill) wordt neergeschoten en Holmes zelf niet eens weet waarom hij zich niet lekker voelt. Soms wordt het iets te veel aangezet, wat doet vermoeden dat de makers van de serie een beter persoon van Holmes willen maken dan hij eigenlijk is. Dit laat zien dat de Sherlock Holmes die we in deze serie zien een nieuw persoon is, eentje die beter past in het hedendaagse Amerika.
De serie is dus duidelijk minder trouw aan de originele boeken dan andere adaptaties. De titel van de serie, Elementary, is gebaseerd op een van de beroemdste uitspraken van de detective. Op de televisie, want in de boeken heeft hij het nooit gezegd. De serie lijkt dus meer gebaseerd te zijn op film- en tv-adaptaties dan de originele boeken. Het grootste verschil is dat zowel Watson als Moriarty vrouwen zijn, wat een sterk feministische kijk is op de door mannen gedomineerde wereld van de originele Holmes. Ook is het natuurlijk zo dat de zaken zich in New York afspelen, en hier hebben de makers zeker goed op ingespeeld. Er wordt namelijk door het seizoen gehint dat verscheidene ‘echte’ detectives het niet eens zijn met de tactieken van Holmes, die het niet altijd even nauw neemt met de wet. In de beste aflevering van dit seizoen vertellen meerdere personages hoe een detective is neergeschoten, en zo worden precies de verschillen tussen Holmes, Watson en de rest getoond, en ook laat de serie zo zien hoe Holmes altijd op steun kan rekenen. Hopelijk komen er meer van dit soort afleveringen, want het wordt soms wel saai om de ene na de andere zaak opgelost zien te worden. Het is goed om te zien dat de makers van de serie dit ook doorhebben en oplossingen hiervoor zoeken.
Helaas is een van deze oplossingen zelfs na anderhalf seizoen al redelijk voorspelbaar: Moriarty. In seizoen één ging de season-break over Sherlocks aartsrivaal, en ook nu was dit weer het geval, zonder enige aanleiding. De aflevering was helaas ook niet zo sterk, want het einde viel te verwachten. Het is dus niet de cliffhanger die het had kunnen zijn, en dat is erg jammer. Ook is de chemie tussen Sherlock en Moriarty minder sterk dan die tussen Sherlock en Joan (hoewel hier natuurlijk geen romantische liefde achter schuilt), wat het niet echt geloofwaardig maakt.
Toch, ondanks deze laatste aflevering van de eerste helft van seizoen twee, blijft Elementary een onderhoudende serie die leuke, nieuwe inzichten geeft in het aloude personage van Sherlock Holmes. Het is goed gespeeld - vooral Miller zit sterk in zijn rol, en ook Lucy Liu komt los –, en de verhaallijnen zitten over het algemeen goed in elkaar. Er zijn hier en daar nog wat zwakkere puntjes, maar hopelijk weten de makers deze te vermijden, zodat de serie zich echt kan onderscheiden van de rest.
Trouwens, hoe het gesprek aan het eind van het vorige seizoen afliep, over de nieuwe soort bijen?
‘Als je wilt kan ik je ophalen wanneer ze allemaal geboren zijn.’
- ‘Nee, het is goed zo. Ik blijf wel kijken.’
En dat is precies wat wij ook doen. Hopelijk zullen er nog veel afleveringen komen en zal deze serie bewijzen dat het echt een nieuw soort Sherlock Holmes is.