![Johan, logisch is anders - Complete serie (DVD)](https://artworks.thetvdb.com/banners/fanart/original/278729-1.jpg)
4
Anonymous geeft Johan, logisch is anders - Complete serie (DVD) een 4.
25 mei 2014, 09:50 door Anonymous
Johan, logisch is anders - Complete serie (DVD)
It ain't me, it ain't me
I ain't no fortunate one, no, no, no
It ain't me, it ain't me
I ain't no fortunate son, no, no
Fortunate Son- Creedence Clearwater Revival
De schitterende stem van John Foggerty van Creedence Clearwater Revival klinkt bij de start van iedere aflevering van de serie; Johan Cruijff: Logisch is anders, nog even vitaal en energiek als destijds. Helaas kan dat niet van de serie zelf gezegd worden.
Pim van Hoeve (Bernhard, schavuit van Oranje) levert met deze serie een wanprestatie van formaat af. Was ‘De Verlosser’ zelf het al niet eens met het in een miniserie gieten van zijn leven zonder zijn medewerking, na het gezien te hebben zal hij zeker hebben gedacht: 'Zie je nou wel, logisch, zei het toch al, kan nooit wat worden zonder mijn medewerking. En zonder medewerking sta je er alleen voor en als je er alleen voor staat heb je een probleem want je heb er sowieso een minder dan je tegenstander, logisch dus'.
De bovenbeschreven begintune geeft voor de oplettende kijker al aan dat het hier in feite niet gaat om het echte leven van Cruijff (It ain’t me, it ain’t me…), maar om een verzameling anekdotes en feitjes die her en der zijn weggeplukt.Wel een leuke gimmick van de makers dat dan weer wel.
De serie behandelt het leven van Cruijff van het straatvoetballertje uit Betondorp tot de quasi plaatsvervanger van God als trainer in Barcelona. Daar tussendoor komen de privébesognes met vrouw Danny en zijn broer Henny en alle anderen in zijn directe nabijheid ook aan bod.
Aanleiding vormt zijn hartaanval in 1991 en zijn opname in het ziekenhuis. Zwevend op het randje werd Johan geopereerd. De makers bedachten vervolgens in een vlaag van kinderlijke verstandsverbijstering dat Johan in conclaaf met een imaginaire Petrus aan de hemelpoort een mooi verbindingselement voor de serie zou zijn. Van daaruit praat Johan, Petrus en de kijker bij (als het volume tenminste hoog genoeg staat) en gaan we om de zoveel tijd weer even terug naar het verleden.
Reinout Scholten van Asschat (De Heineken ontvoering) heeft goed op Cruijff gelet en probeert hem zo goed mogelijk na te doen, maar een dergelijk uniek persoon is gewoon niet na te spelen zonder afbreuk te doen aan het ‘eigene’ dat hem zo uniek maakt. Vraag is ook of je dat moet willen.
De makers waren zo overtuigd van de meerwaarde van een Biopic over Johan Cruijff dat ze in hun haast een prulwerk hebben afgeleverd waarvoor de gemiddelde stagiair van een Mediacollege zich zou schamen. Nergens wordt er echt diepgang gezocht, nergens wordt er goed stilgestaan bij fundamentele momenten in zijn leven. En waar getracht wordt dat wel te doen, leidt het slechte acteerwerk eerder af dan dat het de kijker geboeid houdt.
Het is een collage geworden waarin de muzikale hoogtepunten uit zijn actieve jaren worden afgewisseld met echte bewegende beelden over zijn sportieve hoogte- en dieptepunten. Daartussenin wordt geprobeerd zijn privéleven over te brengen aan de kijker via slecht tot zeer slecht acteerwerk.
Ja, er komen af en toe leuke muzieknummers in voor en ja, er wordt een leuk sfeerbeeld geschetst van bijvoorbeeld de jaren zeventig, maar als dat het enige wapenfeit is kunnen we gerust spreken van een behoorlijke afknapper.
Bracha van Doesburgh (Moordwijven) weet nog enigszins te overtuigen als de jonge Danny. Haar lichaamstaal is redelijk in overeenstemming met de tekst en situatie, maar dan houdt het ook wel op. Mijns inziens verdient een persoon als Cruijff meer dan deze filmische mislukking waarin gebeurtenissen worden weergegeven die op zijn best gekwalificeerd kunnen worden als een interpretatie van de werkelijkheid aan de hand van informatie van derden.
Als ik, los van het bovenstaande, Johan als trainer van Barcelona ook nog eens rond zie lopen in de Kuip te Rotterdam terwijl het Camp Nou moet voorstellen zakken mij de sokken helemaal op enkelniveau. Het geheel kan ik niet anders kwalificeren dan een haastig afraffelwerk in een ‘goedkoop sjabloon’ gebruikmakend van een verkeerd stijlmiddel en met vlak tot zeer vlak acteerwerk.
Dat men bij De Wereld Draait Door welhaast kwijl te kort kwam om deze miniserie de hemel in te prijzen leert ons dan ook weer het een en ander over de wansmaak van de tafelheren in kwestie. Er is reeds een prachtig filmisch document over de legende Cruijff, met liefde gemaakt. Ik heb het over de documentaire uit 2004 : “En Un Momento Dado” van Gieling.
Een ieder die deze documentaire naast de serie legt zal over laatstgenoemde niet anders kunnen dan verzuchtten; 'Logisch is anders'.
I ain't no fortunate one, no, no, no
It ain't me, it ain't me
I ain't no fortunate son, no, no
Fortunate Son- Creedence Clearwater Revival
De schitterende stem van John Foggerty van Creedence Clearwater Revival klinkt bij de start van iedere aflevering van de serie; Johan Cruijff: Logisch is anders, nog even vitaal en energiek als destijds. Helaas kan dat niet van de serie zelf gezegd worden.
Pim van Hoeve (Bernhard, schavuit van Oranje) levert met deze serie een wanprestatie van formaat af. Was ‘De Verlosser’ zelf het al niet eens met het in een miniserie gieten van zijn leven zonder zijn medewerking, na het gezien te hebben zal hij zeker hebben gedacht: 'Zie je nou wel, logisch, zei het toch al, kan nooit wat worden zonder mijn medewerking. En zonder medewerking sta je er alleen voor en als je er alleen voor staat heb je een probleem want je heb er sowieso een minder dan je tegenstander, logisch dus'.
De bovenbeschreven begintune geeft voor de oplettende kijker al aan dat het hier in feite niet gaat om het echte leven van Cruijff (It ain’t me, it ain’t me…), maar om een verzameling anekdotes en feitjes die her en der zijn weggeplukt.Wel een leuke gimmick van de makers dat dan weer wel.
De serie behandelt het leven van Cruijff van het straatvoetballertje uit Betondorp tot de quasi plaatsvervanger van God als trainer in Barcelona. Daar tussendoor komen de privébesognes met vrouw Danny en zijn broer Henny en alle anderen in zijn directe nabijheid ook aan bod.
Aanleiding vormt zijn hartaanval in 1991 en zijn opname in het ziekenhuis. Zwevend op het randje werd Johan geopereerd. De makers bedachten vervolgens in een vlaag van kinderlijke verstandsverbijstering dat Johan in conclaaf met een imaginaire Petrus aan de hemelpoort een mooi verbindingselement voor de serie zou zijn. Van daaruit praat Johan, Petrus en de kijker bij (als het volume tenminste hoog genoeg staat) en gaan we om de zoveel tijd weer even terug naar het verleden.
Reinout Scholten van Asschat (De Heineken ontvoering) heeft goed op Cruijff gelet en probeert hem zo goed mogelijk na te doen, maar een dergelijk uniek persoon is gewoon niet na te spelen zonder afbreuk te doen aan het ‘eigene’ dat hem zo uniek maakt. Vraag is ook of je dat moet willen.
De makers waren zo overtuigd van de meerwaarde van een Biopic over Johan Cruijff dat ze in hun haast een prulwerk hebben afgeleverd waarvoor de gemiddelde stagiair van een Mediacollege zich zou schamen. Nergens wordt er echt diepgang gezocht, nergens wordt er goed stilgestaan bij fundamentele momenten in zijn leven. En waar getracht wordt dat wel te doen, leidt het slechte acteerwerk eerder af dan dat het de kijker geboeid houdt.
Het is een collage geworden waarin de muzikale hoogtepunten uit zijn actieve jaren worden afgewisseld met echte bewegende beelden over zijn sportieve hoogte- en dieptepunten. Daartussenin wordt geprobeerd zijn privéleven over te brengen aan de kijker via slecht tot zeer slecht acteerwerk.
Ja, er komen af en toe leuke muzieknummers in voor en ja, er wordt een leuk sfeerbeeld geschetst van bijvoorbeeld de jaren zeventig, maar als dat het enige wapenfeit is kunnen we gerust spreken van een behoorlijke afknapper.
Bracha van Doesburgh (Moordwijven) weet nog enigszins te overtuigen als de jonge Danny. Haar lichaamstaal is redelijk in overeenstemming met de tekst en situatie, maar dan houdt het ook wel op. Mijns inziens verdient een persoon als Cruijff meer dan deze filmische mislukking waarin gebeurtenissen worden weergegeven die op zijn best gekwalificeerd kunnen worden als een interpretatie van de werkelijkheid aan de hand van informatie van derden.
Als ik, los van het bovenstaande, Johan als trainer van Barcelona ook nog eens rond zie lopen in de Kuip te Rotterdam terwijl het Camp Nou moet voorstellen zakken mij de sokken helemaal op enkelniveau. Het geheel kan ik niet anders kwalificeren dan een haastig afraffelwerk in een ‘goedkoop sjabloon’ gebruikmakend van een verkeerd stijlmiddel en met vlak tot zeer vlak acteerwerk.
Dat men bij De Wereld Draait Door welhaast kwijl te kort kwam om deze miniserie de hemel in te prijzen leert ons dan ook weer het een en ander over de wansmaak van de tafelheren in kwestie. Er is reeds een prachtig filmisch document over de legende Cruijff, met liefde gemaakt. Ik heb het over de documentaire uit 2004 : “En Un Momento Dado” van Gieling.
Een ieder die deze documentaire naast de serie legt zal over laatstgenoemde niet anders kunnen dan verzuchtten; 'Logisch is anders'.