La Cabeza de Joaquín Murrieta is een Mexicaanse westernserie die de hoogtijdagen van de spaghettiwestern laat herleven. Dat komt vooral door de manier waarop er gefilmd en geacteerd wordt. Om met dat laatste punt te beginnen. Het is vooral bij de witte Amerikaanse acteurs te merken dat dit niet het A-segment is. Iedereen doet zijn best en het is niet slecht, maar boven de middelmaat steekt het niet uit. Steve Wilcox (S.O.Z: Soldados o Zombies) doet zijn best in zijn rol als leider van de staatsmilitie van Californië. Liam Sharpe (Strings Attached) doet hetzelfde als soldaat Oliver. Het is echter duidelijk dat de betere acteurs uit de Verenigde Staten geen zin hebben om mee te spelen in een Mexicaanse western. Mede daarom is het leger uit de Verenigde Staten vertegenwoordigt door een wel heel klein contingent soldaten. Van de Amerikaanse acteurs krijgt alleen Michael Wilson Morgan een dikke pluim voor zijn rol als 'dominee' Christopher Kelly.
Bovenstaande is vooral jammer voor de uitkomst van La Cabeza de Joaquín Murrieta omdat het verder een degelijke, maar ook interessante western is. Dat komt mede door het verhaal, de achtergrond en het filmen zelf. Het verhaal is gebaseerd op een personage die werkelijk bestaan heeft. Joaquín Murrieta (Juan Manuel Bernal, Monarca) is een soort van Robin Hood uit het westen. In de serie strijdt hij tegen de Amerikanen omdat hij zich schuldig voelt door zijn verraad aan zijn Mexicaanse soldaten tijdens de oorlog tegen de Verenigde Staten. Joaquín is namelijk gedeserteerd in het heetst van de strijd. Deze versie van het verhaal staat in schril contrast met de werkelijkheid. Althans, voor zover die bekend is want het is onduidelijk of Joaquín de bandiet was zoals beweerd wordt. De annalen van de geschiedenis laten namelijk heel veel ruimte voor interpretatie. Die ruimte heeft de televisieserie aardig benut.
La Cabeza de Joaquín Murrieta had een hoger cijfer verdiend, maar helaas laten sommige afleveringen de western in de steek.
Wat sterk is aan La Cabeza de Joaquín Murrieta is het interessante verhaal. Soms gebracht met een knipoog, maar ook met expliciet geweld en naakt. Het verhaal wordt deze keer vanuit Mexicaans perspectief verteld en dat levert een mooi inkijkje in hun cultuur op. Bovendien worden de verschillende stammen van de Apaches veel beter neergezet dan in de meeste westerns. Daarnaast is het acteertalent aan de Mexicaanse kant een stuk beter. Bernal zet een mooie rol neer als Joaquín . De uiterst kundige Chinese messentrekker Adela Cheng wordt prima vertolkt door Becky Zhu Wu. Gustavo Carr (Alpha Males) zet een overtuigende boer neer die op wraak zint na de verschrikkelijke moord op zijn familie. Wat verder opvalt is dat het schieten met pistool, geweer, pijl en boog niet allemaal raak is. Het is even wennen, maar het is een veel betere weergave van de werkelijkheid dan die we doorgaans voorgeschoteld krijgen. In die tijd was de afstelling van wapens namelijk beroerd.
De beeldvoering is ouderwets goed. Het past prima bij deze western. De toon wordt gezet door de troosteloze sfeer. De woestijn, de hitte en de felle zon zorgen voor felle en scherpe beelden. Op de beeldkwaliteit is duidelijk niet bespaard. De armoede, de haat en de machteloosheid van de Mexicanen die na de oorlog ineens in de Verenigde Staten wonen is voelbaar. Geen wonder dat Joaquín op handen gedragen wordt door de lokale bevolking. Hij en zijn makkers zijn namelijk een teken van verzet. Een baken van hoop in een verder roerige en duistere tijd.
De beeldvoering is ouderwets goed.
La Cabeza de Joaquín Murrieta had een hoger cijfer verdiend, maar helaas laten sommige afleveringen de western in de steek. Dan is er soms geen touw meer aan vast te knopen. Zeker de gedaantewisseling die Joaquín Murrieta ondergaat is erg ver gezocht. Van revolverheld en bandiet naar een ietwat zeurderige oude man. Iemand die ineens niet meer de kunst van samenwerken snapt terwijl hij dat daarvoor juist wel deed. Vergezocht en onnodig. Nu is La Cabeza de Joaquín Murrieta gewoon een leuke western. Zeker als je van de oude vertrouwde spaghettiwesterns houdt is dit seizoen toch de moeite waard.
Over de auter, Ron Schoonwater
Na jaren zijn schrijftalent te hebben gebruikt voor muziekrecensies werd het tijd de overstap te maken naar het schrijven over zijn andere grote passie. Films en, de laatste jaren vooral, TV series. Hoewel het altijd leuk is om te vertellen dat je (vooral) van kwaliteit series houdt uit bijvoorbeeld Groot Brittannië en Scandinavië is hij ook fan van Amerikaanse series in de breedste zin van het woord. TV series zijn dan ook een afspiegeling van het leven. Humoristisch, spannend, serieus, verdrietig, spectaculair, dramatisch, ongelooflijk, mooi & soms slechts ter vermaak en afleiding.