Leuk?
0
0
Bekijk stemmen
M*A*S*H - Complete serie
Zelfmoord is pijnloos, dat is het nummer van de titelsong van de comedyserie M*A*S*H. Een controversiële song die Robert Altman gebruikte voor zijn succesvolle bioscoopfilm waar deze televisieserie op gebaseerd was. De film speelt zich, net als de serie, af tijdens de oorlog in Korea uit de jaren vijftig, maar de gelijkenis met de oorlog in Vietnam is snel gemaakt. Net als de titelsong was deze film ook controversieel, een bijtende satire over de oorlog met kleurrijke doktoren en zusters die de oorlog belachelijk maakten. Na het succes van de film kwam liet CBS in 1972 een wekelijkse serie maken.
M*A*S*H staat voor de mobiele eenheid van het leger waar chirurgen even buiten het slagveld slachtoffers van het oorlogsgeweld behandelen. De chirurgen, medische assistenten en ondersteunend personeel leven in tenten en opereren onder geïmproviseerde omstandigheden. Sommige patiënten zijn erg jong, sommige komen meerdere keren terug en diverse soldaten brengen het er niet levend van af. De serie draait voornamelijk rond chirurg Franklin ‘Hawkeye’ Pierce (Alan Alda, The West Wing) een briljante maar losgeslagen dokter. Zijn maatje is in de eerste drie seizoenen Trapper John en vanaf het vierde seizoen B.J. Hunnicutt. Deze chirurgen zijn dan wel iets serieuzer dan Hawkeye, maar houden er ook van om stoom af te blazen door anderen in de maling te nemen. Dat gaat dan ten koste van de commandant, hun collega’s of de snel aangebrande hoofdzuster Margaret ‘Hot Lips’ Houlihan (Loretta Swit).
De serie is één van de weinige series die comedy en drama perfect met elkaar weet te vermengen. Het tekent ook de stemmingswisselingen van het legerpersoneel dat de verschrikkingen van de oorlog van dichtbij meemaakt. Er zijn afleveringen waar de hoop overheerst als met beperkt materiaal levens worden gered, maar er zijn ook dramatische afleveringen waarin het keiharde werk zinloos lijkt. Dagenlange marathonoperaties eisen in dat geval hun tol en slecht gehumeurde doktoren reageren zich dan maar wat graag af op de zusters en het ondersteunend personeel die trouw eten bereiden, post bezorgen en de schaarse medische voorraden proberen aan te vullen. De personages in de serie zijn voor mij niet eendimensionaal maar menselijk en het is interessant dat er vanuit verschillende gezichtspunten wordt gefilmd.
Die afwisseling van afleveringen vind ik ook de kracht van de serie. Er zijn sentimentele afleveringen waar je als kijker achterblijft met vragen over de zin van de oorlog. Heel vaak worden die vragen opgeroepen door de chirurgen, feitelijk burgers die proberen mensen te redden. De andere kant wordt belicht door het regulier personeel dat in dienst is van het leger en de oorlog niet ter discussie stelt. Er zijn ook genoeg afleveringen waarin de humor volledig centraal staat. Soms is dat platte humor waarbij constant practical jokes worden uitgehaald. Soms is het sarcastische humor, maar er zijn ook grappige afleveringen gebaseerd op persoonsverwisselingen of communicatiestoornissen.
De oorlog in Korea duurde drie jaar, maar de serie hield het elf seizoenen vol en de allerlaatste aflevering van tweeënhalf uur is nog steeds het best bekeken programma ooit. De serie kende aardig wat wisselingen in de spelers, slechts vier van de elf belangrijkste acteurs hielden het de gehele serie vol. De scripts zijn echter zo sterk dat die redelijk moeiteloos konden worden opgevangen. Het lukt de schrijvers steeds weer om nieuwe personages op een fraaie manier te integreren in de verhalen. De serie heeft daarvoor wel één hobbel moeten overwinnen, het eerste seizoen was namelijk alles behalve succesvol en eindigde slechts op plek 46 in de Amerikaanse kijkcijferlijst. Na verhuizing van de serie naar een andere uitzenddag, werd de serie een kijkcijferhit met reguliere top vijf noteringen. De serie won vele prijzen, waaronder 14 Emmy onderscheidingen en kende twee spin off series, het kortlopende After M*A*S*H en het langlopende Trapper John M.D.
M*A*S*H staat voor de mobiele eenheid van het leger waar chirurgen even buiten het slagveld slachtoffers van het oorlogsgeweld behandelen. De chirurgen, medische assistenten en ondersteunend personeel leven in tenten en opereren onder geïmproviseerde omstandigheden. Sommige patiënten zijn erg jong, sommige komen meerdere keren terug en diverse soldaten brengen het er niet levend van af. De serie draait voornamelijk rond chirurg Franklin ‘Hawkeye’ Pierce (Alan Alda, The West Wing) een briljante maar losgeslagen dokter. Zijn maatje is in de eerste drie seizoenen Trapper John en vanaf het vierde seizoen B.J. Hunnicutt. Deze chirurgen zijn dan wel iets serieuzer dan Hawkeye, maar houden er ook van om stoom af te blazen door anderen in de maling te nemen. Dat gaat dan ten koste van de commandant, hun collega’s of de snel aangebrande hoofdzuster Margaret ‘Hot Lips’ Houlihan (Loretta Swit).
De serie is één van de weinige series die comedy en drama perfect met elkaar weet te vermengen. Het tekent ook de stemmingswisselingen van het legerpersoneel dat de verschrikkingen van de oorlog van dichtbij meemaakt. Er zijn afleveringen waar de hoop overheerst als met beperkt materiaal levens worden gered, maar er zijn ook dramatische afleveringen waarin het keiharde werk zinloos lijkt. Dagenlange marathonoperaties eisen in dat geval hun tol en slecht gehumeurde doktoren reageren zich dan maar wat graag af op de zusters en het ondersteunend personeel die trouw eten bereiden, post bezorgen en de schaarse medische voorraden proberen aan te vullen. De personages in de serie zijn voor mij niet eendimensionaal maar menselijk en het is interessant dat er vanuit verschillende gezichtspunten wordt gefilmd.
Die afwisseling van afleveringen vind ik ook de kracht van de serie. Er zijn sentimentele afleveringen waar je als kijker achterblijft met vragen over de zin van de oorlog. Heel vaak worden die vragen opgeroepen door de chirurgen, feitelijk burgers die proberen mensen te redden. De andere kant wordt belicht door het regulier personeel dat in dienst is van het leger en de oorlog niet ter discussie stelt. Er zijn ook genoeg afleveringen waarin de humor volledig centraal staat. Soms is dat platte humor waarbij constant practical jokes worden uitgehaald. Soms is het sarcastische humor, maar er zijn ook grappige afleveringen gebaseerd op persoonsverwisselingen of communicatiestoornissen.
De oorlog in Korea duurde drie jaar, maar de serie hield het elf seizoenen vol en de allerlaatste aflevering van tweeënhalf uur is nog steeds het best bekeken programma ooit. De serie kende aardig wat wisselingen in de spelers, slechts vier van de elf belangrijkste acteurs hielden het de gehele serie vol. De scripts zijn echter zo sterk dat die redelijk moeiteloos konden worden opgevangen. Het lukt de schrijvers steeds weer om nieuwe personages op een fraaie manier te integreren in de verhalen. De serie heeft daarvoor wel één hobbel moeten overwinnen, het eerste seizoen was namelijk alles behalve succesvol en eindigde slechts op plek 46 in de Amerikaanse kijkcijferlijst. Na verhuizing van de serie naar een andere uitzenddag, werd de serie een kijkcijferhit met reguliere top vijf noteringen. De serie won vele prijzen, waaronder 14 Emmy onderscheidingen en kende twee spin off series, het kortlopende After M*A*S*H en het langlopende Trapper John M.D.
Over de auteur, Helgoned
![avatar Helgoned](https://cdn.myseries.tv/img/avatars/19295-avatar.jpg)
Een veertiger verslingerd aan goede televisieseries. Liefhebber van zowel klassieke als moderne series, van The Persuaders! en The Saint tot The Walking Dead, Person of Interest en The Americans. Voorheen schrijver voor het Britse cult TV magazine 'The Morning After' en sinds 2013 actief voor MijnSerie.
Meer recensies van Helgoned
Reacties (0)