De bemanning van de Rocinante staat voor moeilijke keuzes in een oorlog waar alle partijen in betrokken zijn. Een knallende seizoensfinale die helaas ook het einde van The Expanse vormt. De Aarde en Mars zijn niet meer de haast onoverwinnelijke militaire grootmachten die zij ooit waren. Marco Innaros is hen keer op keer te slim af en hij deelt gevoelige klappen uit. Vooral de Aardbewoners krijgen het zwaarder dan ooit voor hun kiezen. Tegelijkertijd ontstaan er ook scheuren in de ooit onwankelbare militaire gemeenschap op Mars.
Het door Marco gekozen pad van totale oorlog gaat vele Belters te ver.
Typisch voor The Expanse is dat de politieke en menselijke kant nooit vergeten wordt. Grote en kleine problemen lopen op organische manier door elkaar. Zege en nederlaag volgen elkaar op en niet iedereen zal het einde halen.
Marco blijft Marco, maar toch is hij teleurgesteld dat niet alle Belters achter hem staan. Het door hem gekozen pad van totale oorlog gaat velen te ver. Toch kiezen veel Belters ook niet voor de andere kant. Het wantrouwen jegens de Aarde en Mars is te groot om zich bij hen te voegen en een gecombineerde aanvalsmacht op te bouwen. Oude vriendschappen en vetes worden verbroken of vernieuwd. Een tijd van moeilijke persoonlijke keuzes is aangebroken.
Het commando van Marco gaat steeds meer lijken op een dictatuur. De verhouding tussen Marco en zijn zoon Philippe staat ondertussen ook onder druk. Philip gaat gebukt onder zijn geweten en hij staat voor een keuze waar hij eigenlijk nog te jong voor is. De manier waarop Marco leidinggeeft, stuit Philippe tegen de borst. Tegelijkertijd verlangt hij hevig naar de vaderlijke waardering van zijn Marco.
Het probleem is echter dat Marco zelf geen vader heeft gekend. Hij heeft geen idee hoe hij zijn zoon anders moet behandelen dan als bemanningslid. Natuurlijk, soms trekt hij Philippe voor. Dat lijkt echter vooral om zelf geen gezichtsverlies te lijden. Hun relatie komt onder nog grotere druk te staan als Philippe een bekende gevangenneemt. En dat is maar een van de vele verhaallijnen die dit seizoen ontstaan. De strijd van de andere partijen komt ook uitgebreid aan bod.
Ik ben al fan van The Expanse sinds de eerste paar afleveringen. Deze serie is werkelijk een van de beste die ik in jaren gezien heb. Het achtergrondverhaal, dat in het begin van seizoen 1 slechts het behang van de serie leek, blijkt uiteindelijk het hoofdverhaal.
De personages kiezen hun eigen pad, trouw aan hun karakter en principes. Dat levert soms pijnlijke scenes op.
De relatie tussen de Aarde en Mars en de buitenplaneten – waar de Belters wonen - is waar het allemaal om draait. De beweegredenen van de personages zijn 'echte-wereld'-keuzes. Daarmee bedoel ik dat ze bijna altijd logisch en begrijpelijk zijn. De personages kiezen hun eigen pad, trouw aan hun karakter en principes. Dat levert soms pijnlijke scenes op.
Natuurlijk kan de serie niet exact hetzelfde zijn als de boeken. Om het verhaal meer continuïteit te geven zijn verschillende personages uit de boeken samengevoegd tot een aantal bekende gezichten in de televisieserie. Net als bij de Lord of the Rings-films levert dat een verschil op met de boeken, maar het leverde tegelijk een vlotter en begrijpelijker verhaal op.
Dat is ook de reden waarom de serie tot en met boek 6 is verfilmd en niet verder. Latere boeken spelen zich ook veel later in de tijd af. Misschien komt er ooit een vervolg op basis van deze delen? Van mij mag het.
Voor sommige kijkers zal The Expanse te traag of te realistisch lijken. Lang niet alle problemen worden met geweld opgelost. En dat is niet het enige waarin deze serie verschilt van zijn concurrenten. Wie niet direct afhaakt na een paar afleveringen, die zal in The Expanse een unieke serie herkennen die een tweede of derde keer kijken rechtvaardigt. Voor mij blijft deze serie een 9 waard.
Over de auter, Conan Miller
Conan geeft het toe; hij is verslaafd. Verslaafd aan boeken, motorrijden, koken en het kijken naar films en tv-series. Hij verdient zijn geld met schrijven en vertalen. Na een bachelor Vertaler Engels is hij zich gaan verdiepen in geneeskunde als specialisme. Verder sport hij al zolang hij zich kan herinneren en is hij sinds zijn achtste bezig met verschillende vechtkunsten. Als hij tijd over heeft reist hij graag op twee wielen door Europa, samen met de liefde van zijn leven. Hij leeft zijn leven volgens het adagium “Mens sana in corpore sano”, ofwel: een gezonde geest in een gezond lichaam. Dat is hard werken, maar de beloning is er ook naar.
Behoorlijk eens met je recensie. Sowieso met de mening dat dit één van de allerbeste SF series van het laatste decennium is. Wel vond ik het persoonlijk jammer dat dit laatste seizoen zo kort was. Ik heb ook de indruk dat het op het laatst wat werd afgeraffeld. Het ging ineens toch net wat te makkelijk. De verhaallijn op Laconia, met de aliens die zo ongeveer alles kunnen herstellen, vond ik ook te weinig screentijd krijgen en dit voelde zeker niet afgerond. Toch jammer, er had nog iets meer ingezeten denk ik.
Sterker nog, het verhaal van Laconia stond zo los van de rest dat ik me eigenlijk afvraag wat ik ermee moet. Daarnaast voelt het gewoon onaf. Dit seizoen voelt ook te kort inderdaad, afgeraffeld is denk ik het goede woord inderdaad. Zonde, want het zit allemaal zo goed in elkaar verder. Politiek gezien echt top en realistisch. Ook een aantal natuurkundige zaken waar leuk mee gespeeld wordt zoals de zwaartekracht.
Wel vond ik het persoonlijk jammer dat dit laatste seizoen zo kort was. Ik heb ook de indruk dat het op het laatst wat werd afgeraffeld. Het ging ineens toch net wat te makkelijk.
De verhaallijn op Laconia, met de aliens die zo ongeveer alles kunnen herstellen, vond ik ook te weinig screentijd krijgen en dit voelde zeker niet afgerond. Toch jammer, er had nog iets meer ingezeten denk ik.